تو برام مثل داداشي =  جلو تر نيا

 من تو رو اندازه داداشم دوست دارم=چون حالم از داداشم به هم مي خوره

 از دست من ناراحتي=هستي كه باش به من چه

من حالم بده =  بايد ببريم كافي شاپ و كلي چيز برام بخري

 من فقط با تو حرف مي زنم = با بقيه مي خندم

 من هميشه پيشت مي مونم = مخصوصا وقتي كه كميته بياد

 خاطرت برام عزيزه =  بايد يه خاطره بشي

 ديروز يكي بهم متلك انداخت =  بيا خواستگاريم

 من به تو علاقه به اون صورت ندارم= خیلی بی ریخت و بد هیکلی

 فاصله بینمون خیلی زیاده= خیلی از مرحله پرتی

 من الان تو موقعیت بدی هستم= یعنی دلم یه جای دیگه گیره

تقصیر تو نیست تقصیر منه=یعنی عجب غلطی کردن با تو دوست شدم

 من تو دوستیمون از هیچ کاری دریغ نکردم=یعنی خبر نداری که

  نزدیک به یک هفته است که سینمای ایران دیگر " هامون " ندارد . دیگر نه صدای ماندگار " مهربانی " روشن است و نه چشمی .

  راننده " اتوبوس شب " این بار مسافر جاده ای به سوی ابدیت شد تا به قول رضا کیانیان ، خسرو ، سینمای ایران را در حالی تنها بگذارد و برود که هنوز خیلی ها با او کار داشتند . خیلی از جوان ها هنوز در لحظات تنهایی به دکلمه های دلنشین او گوش می دادند . ولی افسوس که دست اجل دوست و دشمن نمی شناسد ، عاشق و معشوق نمی شناسد ...........

  در حالی که یک هفته است ((خسرو شکیبایی )) چشم در خاک دارد ، دیگر کسی کاری ندارد که او در جلد " هامون " فرورفته یا " رضا صبوحی " فقط و فقط یاد و خاطره ای از خود خوسرو برای تمام دوستان باقی مانده است و بس و همین برای همه ی ما کافی است .

دیگر هیچ انتظاری از او نداریم . نه " حکمی " برای او می نویسند . نه " خانه سبزی " برای او می سازند و نه " کیمیا " مس مرگ را به طلای هستی تبدیل می کند . این روز ها فقط " کاغذ های بی خط " با نام و یاد او پر می شوند که " روزی روزگاری " ما یک خسرو شکیبایی داشتیم و امروز نداریم .

  در این 30 سال " سایه به سایه " با تو امدیم و " عاشقانه " نقش آفرینی ات را از نظر گذراندیم و می دانستیم با ما " درد های مشترک " زیادی داری . خسرو جان آسوده بخواب که دیگر کسی " مزاحم " تو نمی شود ، این حرف دیگر " بلوف " نیست بلکه حقیقت محض است . مطمئن باش وقتی " خواهران غریب " به سراغ تو می آیند نرم و آهسته می آیند تا چینی نازک تنهایی پدر ترک بر ندارد .

    توجه توجه  

به نام خدايي كه هستي را با مرگ ، دوستي رابي رنگ ، زندگي را با رنگ ،‌عشق را رنگارنگ ، رنگين كمان را هفت رنگ ، شاپرك را صد رنگ ...
و من را دلتنگ دوستان آفريد ...

سلام دوستان عزیز خیلی وقته که آپ نکرده بودم ولی

حالا هم که اومدم خبر خوبی واسه گفتن ندارم :

در سرزمین خاطره ها خود  خاطره شدی...

کاروانی که به مقصد خدا می رفت ٬ لختی در ايستگاه دنيا توقف کرد و پيامبر رو به جهان کرد و گفت: مقصد ما خداست ٬ کيست که با ما سفر کند ؟ کيست که رنج و عشق توامان بخواهد ؟ کيست که باور کند دنيا ايستگاهی است تنها برای گذشتن ؟ و انها رفتند با کاروانی که به مقصد خدا می رفت...هیچکدام پیاده نشدند...

ساعت ۲۲ شنبه حادثه تاثر برانگیز جان باختن  دانشجويان دانشگاه خيام مشهد در سفر راهيان نور  رخ داد.

مرتضي شيخي ،  محسن نساج مقدم، محسن مهذب رحيم‌زاده، علي طالع‌پور، سعيد ابراهيم‌زاده، عليرضا ياقوتي نقاب، علي ابهري‌نژاد، سيد يونس نجاتي يده، سيد محمد کشميري‌فر، حسين رهگذر مرغزار، حسين عبدوسي، ، فريد عرفاني، علي غلامي، سيد ياسر ساماني، امير دوست محمدي، محمد مهرجو، ايمان فيروزي، محمد شريفي، امين کرامي، مهدي پورنادري، اسماعيل تاجيک و علي طاهري (كمك راننده) در این سفر کشته شدند.

خاطره شدند... رفتند ولي هرگز نيامدند...‎از اناني که دو واحد از درسشان را براي سفر به سرزمين هاي جنگ نگه داشته بودند ...

از جنگ بگويیم‎ شعرى براى -دزفول-‎ انديمشک ـ شلمچه ـ اهواز ـ هويزه ...

نه... اکنون شعري براي ياران دبستانيم خواهم سرود ... با بغضي که راه نفسم را بند کرده ... با دريچه هاي که اشک پرده انها شده ... دلم تنگ است ....

براي آناني كه حماسه را ديدند و معنايي نويي شدند و نو را مفهومي نوتر تا اينك نوروز را در شهادت‌گاه ياران قديم نو كردن.

کي ما نو مي‌شويم ... کي به قرار مي‌آييم در بي قراري شهيدان ...

دلم براي تمام آنانی که خاطره شدند پس از خاطره تنگ می شود...

ياد ياران دبستانی كه  در راه سفر به سرزمين  خاطره‌ها، خود خاطره شدند، گرامي باد...

 افتاد
آنسان که برگ
 - آن اتفاق زرد -
می‌افتد

 افتاد
آنسان که مرگ
 - آن اتفاق سرد -
می‌افتد

اما
او سبز بود و گرم که
افتاد